Sinds 2003 ben ik aangesloten bij "the Dutch Institute of professional Photography". Het is de meest actieve beroepsorganisatie binnen de portret- en bruidsfotografie in Nederland. De DIPP werkt met een kwalificatie systeem om het onderlinge niveau van de aangesloten fotografen te bepalen. Een aantal jaar geleden werd ik LDIPP fotograaf, ik moest daarvoor 10 foto's laten beoordelen door een viertal internationale topfotografen. Daarvoor slaagde ik toen met vlag en wimpel, ik won in dat jaar zelfs de Best Portfolio of the Year. Voor mijzelf had ik de lat dus extra hoog gelegd en heb dan ook, achteraf te lang gewacht met het opgaan voor mijn Associateship.
Dit jaar moest het gaan gebeuren...
Voor mijn ADIPP moest ik 20 foto's voorleggen aan een internationale jury, de foto's moesten een eigen identiteit tonen en de gemiddelde punten waardering moet een 7 en een half zijn. Ik heb gekozen voor 20 huwelijksfoto's in zwart/wit. Mijn eigen identiteit wilde ik laten zien door beelden te kiezen van bijzondere momenten die de sfeer en emotie laten zien van de trouwdag of juist beelden waarbij ik een "cliché" moment vanuit een andere invalshoek wilde laten zien.Het maken van de keuze was vreselijk
Ik heb honderden foto's opnieuw bekeken en uiteindelijk een selectie van 83 foto's geselecteerd. Deze heb ik aan verschillende collega's laten zien en gevraagd of ze er 20 foto's uit konden halen die het beste mijn eigen identiteit lieten zien. Dat leverde slechts drie foto's op waarover iedereen het eens was. Om eerlijk te zijn leverde dat behoorlijk wat stress op, het is natuurlijk ook heel erg een smaak kwestie. Na veel te veel wikken en wegen heb ik uiteindelijk toch mijn eigen selectie gemaakt en daar ben ik nu achteraf wel heel erg blij mee. Door al dat getwijfel kwam ik wel in tijdnood en waren de afdrukken vrijdagmiddag pas klaar, tot laat in de avond ben ik bezig geweest met het opplakken en het monteren van de foto's achter passe-partouts.
Zaterdag 20 november was het dan zo ver... Na nog een gewone werkdag vertrok ik naar Garderen om de foto's te laten beoordelen. Ik zou als laatste aan de beurt zijn voor mijn beoordeling om 22:00uur pas. Rond half negen kwam ik aan en hoorde van degene die voor hun LDIPP opgingen dat de jury wel heel er streng was geweest maar dat wel iedereen voor zijn/haar LDIPP geslaagd was. Dat bleek bij de fotografen die opgingen voor hun ADIPP wel anders. Op weg naar de ruimte waar ik mijn foto's moest inleveren kwam ik een huilende fotografe tegen die het niet gehaald had. Aangekomen in de wachtruimte een boze fotograaf die het niet eens was met de kritiek van de jury en die het ook niet gehaald had. Dat was dus even schrikken vooral omdat ook nog mijn collega en vriend Peter Riemslag Baas na zo'n 10 minuten uit de jureringsruimte kwam met een sip gezicht, ook hij had het niet gehaald. Slechts 1 van de 4 voor mij hadden het gehaald, de moed zakte me in mijn schoenen. Mijn foto's werden neergezet en de spanning liep op Iedere wachtende minuut leek wel een half uur te duren en heb me helemaal suf ge-sms't. Na een kwartiertje ging de deur open en mocht in naar binnen. De juryvoorzitter Norbert Maes stak zijn hand uit en feliciteerde me. Ik schrok ervan, geen commentaar op mijn foto's, ik ben dus geslaagd? Het duurde even voordat ik het me realiseerde en vroeg maar waarom ik het gehaald had en hoorde toen:
